وقتي خدا به اسم تو قرآن مي آورد
يعني براي روح خودش جان مي آورد

جانِ خدا به معجزه روح عيسوي
هر خسته را دوباره به ميدان مي آورد

دنيا هزار مذهب و يك عشق مي شود
تنها براي عشق تو عنوان مي آورد

عشقي كه خشك رودِ زمين در برابرش
هر چشمه را كه ديد به جريان مي آورد

تكثير عشق در صددِ دست دادن ست
تا ادعاي عقل چه فرمان مي آورد

وقتي ميان سنگِ نمك غنچه مي كني
دنيا به آبروي تو ايمان مي آورد

ساهره سكوتي
فروردين 87 ـ رشت

چه انتخاب بدي شد مسير دوري ها
چقدر خسته ام از اين اجاق كوري ها

دومين همايش شعر مقاومت لبنان  

مردي از كوچه ها گذر مي كرد كه صدايش به ابرها نرسيد

و خدا روي دست هاي كسي به هياهوي ربنا نرسيد

آسمان گريه ي بدي مي كرد خاك آيينه دار دردش بود

يك نفر در صداش جان مي داد قامتي سوگوار سردش بود

زندگي تكيه اش به پشت شماست چشم ماهي فروش خوبي نيست

چوب حراج مي زند به زمين ... دور، دورِ سكوتِ خوبي نيست

آسمانِ دلِ شكسته ي ما دست كم يك ستاره جا دارد

توي اين كاسه هاي خشكيده ماه از آمدن اِبا دارد

سنگ بر شيشه هايمان جان داد قسمتِ آسمان ما اين ست

آسمان يك امانت كهنه روي دوش اش هميشه سنگين ست

سفره ي خالي نهار از شام كه ندارد برايمان سهمي ...

دل به دريا زديم و برگشتيم آي آموزگار بي رحمي

آي آموزگار بي رحمي راه و رسم بزرگواري را ...

از تو بايد نوشت يا خط زد زخم هاي عميقِ كاري را؟

سنگ با سنگ، ناله در ناله، گريه با گريه، خنده در خنده

حق ما آسمانِ آبي بود گريه ديگر بس است بازنده!

فروردين 86

ساهره سكوتي

آدم رسيد و وسوسه را انتخاب كرد
يك اشتباه قلب جهان را كباب كرد

تاريخ دختري ست كه در گور خفته است
يا مستجيب خواند و خدا مستجاب كرد

جرات براي واشدنِ غنچه ها نبود
گل هاي باغ را قدمِ تو مجاب كرد

خاك كوير خواست شبيه شما شود
عطر عطش گرفت و خودش را سراب كرد

جنگل اراده كرد نماز جماعتي
دراقتداي چشمه تو را انتساب كرد

دريا شبيه خوردن چيزي به سنگ شد
دريا تمام پنجره ها را جواب كرد

دنيا به كوره راهِ غريبي رسيده بود
با آفرينش تو خدا هم ثواب كرد

رشت ـ ديماه ۸۵
ساهره سكوتي

تقدير رفت توي دوتا فال قهوه اي

فنجان شده ست راوي تمثال قهوه اي

يك زن هزار نقطه دوتا دست خط خطي

دارد بزرگ مي شود اين مرد لعنتي

دارد بزرگ مي شود اما به قيمتِ ...

قلبي بزرگ با نوساني خجالتي

جشن عروسي تو و دامادهاي نور

يك فرصت دوباره كه اسفندهاي كور

مي خندي و تمام جهان زير پاي توست

شايد جهان ادامه اي از انتهاي توست

اما درست پشت همين قاه قاه تو

يك زن شكست مي خورد از اشتباه تو

دارد عقب عقب به عقب مي رود ولي

جاي دلش شكسته چرا دست و پاي تو؟

با گريه هاش مجلس تان را به هم زده

شادي به روزهاي تو اصلا نيامده

مردي كه دست هاي تو را خوب ديده بود

فنجان درست فاصله ها را نچيده بود

پچ پچ به گوش اهل محل مي رسد خبر

پيچيده است قصه ي « ديروز يك نفر ... »

گيجي ولي قضيه ي ما چيز ديگري ست

حلواي خوب توي عزا چيز ديگري ست

تقدير جورِ خبطِ كسي را نمي كشد

فنجان داغ قهوه كسي را نمي كشد

ساهره سكوتي

 چشم هايم دخيلِ اسمِ تو اند چشم هايي كه پس ندادم شان
حاجت ام را نمي دهي آقا؟ دست هايم ندارد از تو نشان

مشهدِ انتظارِ من ابري ست آفتاب رضاي تان جاويد
جاده در امتداد پيچيده فرصتي را نمي شود بخشيد؟

فرصتي را كه شايد از اول بشود در حرم كبوتر شد
دل به اين آسمان زد و اين بار سعي كرد و دوباره بهتر شد

ـ تو رو جونِ جوادتون آقا! دست ما رو بيا ببين و بگير
دلِ آهوي كوچيك ات زخمي ست دعوت اش كن تو رو خدا بپذير

رشت ـ مشهد دوباره راه افتاد و من اين بار هم كه جاماندم
تا به كي انتظار؟ خسته شدم بس كه امن يجيب را خواندم

فصل هاي زمخت اين تقويم مدتي هست ساعتي شده است
نه ... من انگار كمترم از آن اتوبوسي كه مشهدي شده است

آبان ۸۵ ـ رشت
ساهره سكوتي