چشم هايم دخيلِ اسمِ تو اند چشم هايي كه پس ندادم شان
حاجت ام را نمي دهي آقا؟ دست هايم ندارد از تو نشان

مشهدِ انتظارِ من ابري ست آفتاب رضاي تان جاويد
جاده در امتداد پيچيده فرصتي را نمي شود بخشيد؟

فرصتي را كه شايد از اول بشود در حرم كبوتر شد
دل به اين آسمان زد و اين بار سعي كرد و دوباره بهتر شد

ـ تو رو جونِ جوادتون آقا! دست ما رو بيا ببين و بگير
دلِ آهوي كوچيك ات زخمي ست دعوت اش كن تو رو خدا بپذير

رشت ـ مشهد دوباره راه افتاد و من اين بار هم كه جاماندم
تا به كي انتظار؟ خسته شدم بس كه امن يجيب را خواندم

فصل هاي زمخت اين تقويم مدتي هست ساعتي شده است
نه ... من انگار كمترم از آن اتوبوسي كه مشهدي شده است

 ساهره سكوتي . رشت